Dilorom – O'zicha Zorlar

Ko'zgularga qarab yashar odamlar, ammo qalbiga bir boqmas ular.
Yuzida tabassum, ichida bo'ron, dardini yashirishni o'rgatdi zamon.
Mehr so'rab kelgan sof yuraklarni, kibr bilan sindirdi sovuq tillari.
Qo'lida tasbehu, ko'nglida hasad, shu bo'ldimi axir insoniy odat?
Tun jim, osmon ham yig'laydi go'yo, yolg'on kulgular charchatdi dunyo.
Birgina samimiy qalbni izladim, topdim faqat niqob kiygan odamni.
Dunyo to'la o'zicha zo'rlar, o'z aybini ko'rmagan ko'rlar.
Boshqani ayblab yashar har kuni, o'zi bilan yolg'iz qololmas ular.